Telekomunikacja satelitarna

27Dalekosiężna łączność radiowa może być realizowana na zasadzie transmisji przez sztuczne satelity sygnałów nadawanych przez stacje naziemne. Do łączności wykorzystywane są mikrofale w zakresach częstotliwości od kilku do kilkunastu GHz. Rozróżnia się systemy telekomunikacji satelitarnej stałej, pomiędzy stacjami satelitarnymi na powierzchni ziemi, oraz systemy telekomunikacji satelitarnej ruchomej, do łączności z obiektami ruchomymi. Mogą one służyć do transmisji dowolnego rodzaju sygnałów. Telekomunikację satelitarną charakteryzuje łatwa realizacja nowych niezawodnych połączeń przez stacji usytuowane w dowolnych warunkach terenowych, przy czym koszt linii nie zależy od odległości miedzy satelitami. Satelity są także coraz częściej wykorzystywane do nadawania programów telewizyjnych i radiofonicznych, odbieranych na powierzchni Ziemi bezpośrednio przez liczne małe urządzenia odbiorcze. Pierwszy satelita telekomunikacyjny został umieszczony na orbicie w 1960 roku, był to tak zwany satelita pasywny, czyli odbijający sygnały radiowe. Niezwykle dynamiczny rozwój cechuje telewizję. Jest to dział telekomunikacji zajmujący się nadawaniem, przesyłaniem oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru ruchomym. Rozróżnia się telewizję programową, przeznaczoną do nadawania dla szerokiego ogółu odbiorców, oraz telewizję użytkową, służącą do zdalnej obserwacji zjawisk lub kontroli różnych procesów. Telewizja programowa może być rozsiewcza lub przewodowa. Zależnie od rodzaju obrazu rozróżnia się telewizję monochromatyczna, w której nadaje się informacje o przestrzennym rozkładzie luminacji obrazu, oraz telewizję kolorową, w której nadaje się informacje o wszystkich cechach kulometrycznych obrazu. Ziemskie stacje badawcze zwykle bezpośredni zasięg około kilkudziesięciu kilometrów, przy czym zależy on od mocy nadajnika i od wysokości, na której pracuje antena nadawcza. Znacznie większy zasięg mają anteny satelitarne. Wymaga on specjalnej anteny i dodania odbiornika tunera satelitarnego.

, , , , , , , , ,